DE TEKENEN

Het Wonder van de Hostie

Op de heuvel boven het dorp bevindt zich een soort plateau waarop een bosje van 9 pijnbomen staat.  "Op een dag," zeiden de meisjes, "verscheen bij de ’Pinos’ - de pijnbomen - een engel met een gouden kelk aan ons. Hij vertelde ons het Credo - de Geloofsbelijdenis - te reciteren en daarna gaf hij ons de Heilige Communie." Deze prachtige genade gebeurde meerdere malen, op die dagen dat de pastoor van het naburige dorp Cosío niet naar Garabandal kon komen om de Mis te vieren. Het was mogelijk om een aantal van deze communies te filmen met behulp van zeer helder licht. De bewegingen van de lippen en tongen van de meisjes gaven een exacte weergave van het ontvangen van een echte Hostie, alleen was dit dan niet zichtbaar voor de omstanders. Op 2 mei 1962 zei de engel tegen Conchita dat God een wonder zou verrichten, opdat alle mensen zouden geloven. Zij zouden de Heilige Hostie op haar tong zien op het moment van het communiceren en dat zij dit vijftien dagen van tevoren moest bekendmaken. Op 18 juli 1962 was het dorp vol met bezoekers. Om middernacht ging Conchita - die tot dan toe in haar huis was geweest, voortdurend omringd door bezoekers - in extase en liep de straat op. Op een korte afstand van haar huis, in een steegje, viel ze op haar knieën te midden van de menigte. Zaklampen werden op haar gericht. Ze stak haar tong uit, waarop niets rustte, zoals iedereen kon zien. Na enkele momenten verscheen een witte Hostie op haar tong en bleef daar gedurende enkele minuten. Een zakenman uit Barcelona, Don Alejandro Damians, staande op minder dan een meter afstand van het meisje, legde een aantal uitstekende, bewegende beelden vast. Achteraf bleek dat hij met deze film 79 unieke foto's had vastgelegd van deze buitengewone scène. Deze zelfde getuige schreef over de gebeurtenis een verslag, dat hij aan de Bisschop van Santander opstuurde, samen met een kopie van de film. Het aantal getuigen bij deze gebeurtenis was zeer groot: er waren mensen uit allerlei culturen en sociale klassen. Don Benjamin Gomez, een boer uit Potes, schreef: "Ik stond op minder dan een armlengte van het meisje. Ik kon heel goed zien dat haar tong helemaal leeg was. Het meisje bewoog niet. Plotseling verscheen de Heilige Hostie er op. Het was wit, glanzend en schitterend. Het deed me aan de sneeuw denken als de zon er op schijnt met zijn briljante stralen. Het gezicht van het meisje was omgetoverd tot een prahtige hemelse extase. Haar gezicht was engelachtig en ik kan bevestigen dat ze bewegingsloos was, noch haar handen of tong bewogen. In deze bewegingsloze positie ontving zij de Heilige Hostie. We hadden genoeg tijd om dit prachtige fenomeen te aanschouwen, zonder enige gehaastheid, en we waren met velen die het zagen. Ik was een ongelovige tot die dag. Ik ben niet zo'n Katholiek die onderhevig is aan hallucinaties of verbeeldingen. Ik had me tot dan toe niet echt met God beziggehouden, behalve dan om Hem te beledigen. In april ben ik gaan biechten, maar daarvoor was ik sinds drieëntwintig jaar niet meer gaan biechten." Het wonder van de Hostie is een ware bevestiging van de verschijningen van Onze Gezegende Moeder in Garabandal en van de realiteit van haar boodschap. Maar een nog groter wonder is beloofd.